Annejet over De Amerikaanse prinses

Hoe kwam je op dit verhaal?
Ik ‘ontmoette’ haar min of meer tijdens mijn research voor Bernhard. Allene was zijn zogenaamde Amerikaanse tante, bij wie hij had gewoond in Parijs en die voor hem de onderhandelingen deed toen hij met Juliana wilde trouwen. Allene bleek in 1955 haar laatste winter te hebben doorgebracht in een schitterend huis pal aan zee in Cap d’Ail, dat na haar dood decennialang afgesloten is gebleven. Het is nu eigendom van stiefkleindochter. Ik ging er in de zomer van 2008 heen in de hoop nog wat brieven van Bernhard te vinden, maar ik kwam thuis met het idee voor een nieuw boek.

Hoe ging dat?
Ik had al jaren het vage romantische idee dat ik eens een boek wilde schrijven over een oude vrouw die in een huis aan zee terugkijkt op haar leven. En toen ik daar op het terras zat en met haar siefkleindochter over haar aan het praten was, dacht ik opeens: dit is dus dat boek. Wat ook meespeelde is dat ze Amerikaanse was: na al die zwaarmoedige en beladen Duitse geschiedenis had ik zin in een cultuur waarin je in ieder geval de illusie hebt dat je jezelf opnieuw kunt uitvinden en altijd een frisse start kunt maken. Aan Allene had ik wat dat betreft geen betere kunnen hebben.

Wist je dat van te voren?
Nee. Dat bleek pas toen ik in haar overigens zeer elegante voetsporen door de wereld reisde. Haar leven was werkelijk dooraderd met de grote gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis, soms op een prachtige, soms ook op een uitermate tragische wijze. Het resultaat kun je, zoals ik in mijn nawoord schrijf, eigenlijk op drie manieren lezen. Het is een kleine geschiedenis van Amerika, het is het levensverhaal van een unieke vrouw en het is mijn eigen kleine onderzoek naar omgaan met tegenspoed.

Had je toen al enig idee dat dit levensverhaal zo’n succes zou worden?
Nee, absoluut niet. Het enige dat ik wist toen het boek naar de drukker ging was dat ík Allene in ieder geval niet uit mijn leven had willen missen. Kennelijk denken de lezers daar ook zo over.